Wojna w darfurze

Historia W VII wieku naszej ery rozpoczęła się arabska ekspansja w Afryce Północnej. Już wówczas Arabowie panowali nad bardzo rozległymi terenami - od Maroka aż po Sudan. Średniowieczni podróżnicy, zazwyczaj w celach kupieckich, docierali tylko do południowych obrzeży Morza Śródziemnego. Europejczycy zainteresowali się bardziej Afryką dopiero w XVIII wieku. Pierwszym Europejczykiem, który dotarł w tamtym okresie do Darfuru, był brytyjski podróżnik William George Browne. Przyłączywszy się do wielkiej karawany, która rokrocznie podróżowała z Egiptu do Darfuru, przybył do serca tego kraju w roku 1797. Niestety, został de facto uwięziony przez sułtana Darfuru, który dopiero po trzech latach uwolnił podróżnika i pozwolił mu wrócić do Egiptu z powracającą tam karawaną. Podczas I wojny światowej Brytyjczycy, do których należała jeszcze wówczas duża część Czarnego Lądu, obawiając się iż Darfur może dostać się w strefę wpływów Imperium Ottomańskiego, najechali kraj. W ten sposób niepodległy od setek lat muzułmański Sułtanat Darfuru stał się częścią brytyjsko-egipskiego Kondominium Sudanu.

Genezy konfliktu w Darfurze, trwającego już ponad pół wieku, należy upatrywać w trwającej już prawie półtora tysiąca lat arabskiej ekspansji w Afryce. Przez setki lat najeźdźcy asymilowali się z miejscową ludnością, czego efektem jest współczesny obraz Sudanu, państwa jedynego w swoim rodzaju. Ponad sześćdziesiąt procent mieszkańców tego kraju stanowią obecnie muzułmańscy Arabowie, którzy zdominowali północną część Sudanu, zamieszkaną w bardzo małym stopniu przez Murzynów i Mulatów. Południe z kolei należy do chrześcijańskich i animistycznych Murzynów z plemion: Dinka (najliczniejsze z plemion południowego Sudanu), Aczioli, Nuer, Szylluk i Mundari. Po wyzwoleniu się ze wspólnego zarządu brytyjsko-egipskiego w roku 1954, Sudan ogłosił niepodległość, a władzę przejęli arabscy muzułmanie z północy, co wywołało wielkie niezadowolenie Murzynów z południa.

W roku 1955 organizacja Anyanya Nya (Jad Węża) pod wodzą Josepha Laggu chwyciła za broń, by wywalczyć niepodległość. Krwawa wojna trwała aż do roku 1973, kiedy to ówczesny prezydent Sudanu, marszałek Gaafar Muhammad Nimeiri, zawarł porozumienie pokojowe z powstańcami, którzy na jego mocy otrzymali amnestię i, jeśli tylko chcieli, mogli przejść do służby w armii rządowej.